Hij keek uit het raam en zag tussen de vele wolkenpartijen een bijna volle maan. Af en toe kletterden regendruppels op z’n dakraam en was de wind duidelijk hoorbaar. En dat terwijl de meimaand zo prachtig was verlopen. Nu was het al enkele dagen een komen en gaan van depressies met tussendoor enkele betere momenten, zoals vanmorgen. Soms vroeg hij zich af waarom men juist hem had uitgekozen om als coördinator op te treden voor de verschillende onderdelen.
Morgen zou het een slechte dag worden, zoveel was wel zeker. Soms voorovergebogen en af en toe uitgeput van de vele woordenwisselingen deze dag werden de laatste kaarten bekeken. Er moest vannacht of morgenvroeg immers een beslissing genomen worden. Met een naar zijn mening te negatieve opstelling van de luchtmacht werd het er niet eenvoudiger op. Maar ook hij besefte dat een beslissing niet lichtvaardig kon worden genomen. Zo’n 160.000 manschappen, ruim 4000 oorlogsschepen en een kleine 10.000 vliegtuigen zouden mogelijk zwaar op de proef kunnen worden gesteld.
Met volle maan zou de operatie bovendien stukken beter volbracht kunnen worden en uitstel met een maand zou het moreel van de strijders aantasten. Waarschijnlijk zou de vijand op het vasteland dan ook weer beter kunnen inspelen op de situatie die de laatste maanden alleen maar verwarrender was geworden, deels geholpen door de contraspionage, door Duitsers uitgevoerd. De keuze mocht niet moeilijk zijn……
De maand mei zou ideaal geweest zijn om de grootse armada te laten vertrekken vanuit Engeland naar de Normandische kust. Helaas was de geallieerde troepenmacht op dat moment nog niet gereed; door vertraging bij de productie van landingsvaartuigen bleek uitstel nodig tot juni. De fraaie meimaand was bij Duitse meteorologen uiteraard ook niet onopgemerkt gebleven. Vandaar dat de tegenpartij die periode vrijwel onafgebroken in alarmfase verkeerde en intensief patrouilleerde langs de Franse kusten. De nazi’s achtten een landing in de buurt van Calais in de maand juli echter het meest waarschijnlijk.
Stagg zag rond middernacht -de 5e juni was zojuist begonnen- een lichtpuntje op de weerkaarten. Achter het slechtweergebied dat een invasie op deze 5e juni weinig aantrekkelijk maakte, zouden dinsdagochtend 6 juni vanuit het westen steeds meer opklaringen moeten verschijnen. Naar zijn mening zouden deze opklaringen op dinsdag lang genoeg aanhouden om de oversteek via het Kanaal en de eerste strijd op het Franse land relatief goed te doen slagen. Stagg meldde dit meteen aan de opperbevelhebbers maar wederom aarzelden de verantwoordelijken van de luchtmacht. Dit in tegenstelling tot de opperbevelhebbers van de landstrijdkrachten en de marine die hierover wel positief waren gestemd.
Uiteindelijk moest de stem van Generaal Eisenhower in de ochtend van 5 juni 1944 de doorslag geven. Terwijl de regen nog altijd tegen de ramen kletterde, maakte hij zijn afwegingen. Het was geen gemakkelijke beslissing, maar zijn besluit stond snel vast. Over een klein etmaal zou het startsein worden gegeven voor een unieke operatie in de menselijke geschiedenis.
De taak zat er na lange, vermoeiende dagen eindelijk op voor Stagg. Voor hem was de lucht in elk geval al opgeklaard.
Extra: Meteorologische link D-day
