Vandaag zou de verjaardag van een van mijn beide oma’s zijn. Oma Norbart. Op deze plaats even kort aandacht voor haar. Kort, omdat ze in wezen niet van die belangstelling voor haar persoontje hield.
In alle situaties die ik me kan herinneren cijferde ze zichzelf totaal weg, om er uitsluitend voor anderen te zijn. Altijd positief in het leven staand, met een sociale instelling waar heel wat zich sociaal noemende organisaties en personen nog steeds een voorbeeld aan kunnen nemen.
Deze woorden lijken de ideale persoonsbeschrijving te benaderen. Misschien zijn ze dat ook. Ze heeft gelukkig ruim een halve eeuw van opa kunnen genieten, vaak varend over de binnenwateren van de Benelux en omstreken, voor een deel verblijvend aan de vaste wal.
Op 25 april 1975 kon ze zich niet meer vastklampen aan een anker. Vanaf die datum moet ze die voor ons onzichtbare dimensie zijn binnengegaan, waarbij de factor tijd geen rol meer speelt. Ondertussen tikt nu de aardse klok gewoon door, met gebrul en gebral over teveel zaken die er eigenlijk amper toe doen. Godzijdank staat zij dáár nu buiten. Lijfelijk missen we haar nog steeds, diep van binnen.
